Aşk, görme engelli bir coşku, görmezlikten kaynaklanan bir bağdır.
Oysa sevgi, bilinçlice bir bağ; apaçık, duru bir görmenin sonucudur
Aşk genellikle içgüdüden su içer, içgüdüden kaynaklanmayan başka bütün olgular değersizdir.
Oysa sevgi ruhu...
FERMAN26(18 Mayıs 2008, 11:09:07) malesef kaybettmeden hiç bir şeyin değeri bilinmiyor
aslında bu gerçek hakikati ifade etmiyor.Evet bu bir gerçek.Çoğu zaman kaybetmeden kıymetini bilemiyoruz bazı şeylerin,önceliklerimizin.Sevdiklerimizin,sevenlerimizin,sağlığımızın,imkanlarımızın ve ailelerimizin.
Bunun belki birden çok nedeni vardır.Her şeyden önce bizler materyalist ve de kapitalist bir dünyanın insanlarıyız.Tabiatlarımızda ki yumuşaklık eğilip bükülmelere müsait.Sonrasında özümüzden kopuşlar yaşıyoruz.
Dünya hızla kendi kültürlerinden uzaklaşmış kitleler yığını halini alıyor.
Ve belkide geçmiş toplumlarda görülen,neticesi helak olmaktan geçen bir duruma düşürüyor tüm bunlar ki;o da şımarıklık.
Yaradana şımarık,kula şımarık,içinde yaşadığı topluma şımarık ve kendi öz kimliğine ve varlığına şımarık derken birde bakıyoruz ki elimizde avucumuzda ne varsa değerli olan yitirmişiz.
İşte bu gerçeğin hakikati kul olma ve insanlık bilinciyle hareket etmektir.
Buradasınız: 
